Wesoła myśl jest niczym wiosna. Otwiera pąki natury ludzkiej.

Dlaczego oszukałeś mnie strumyku? Dziś żałuję tu po cichu, Ze cię wtedy posłuchałam W otchłań wody podążałam.

roztkliwiam się zadziwiam słowem jesteś całą ozdobą wszelkiego ja światełkiem przy ujściu zbolałej duszy nie trać wiary w serce nie musisz... cierpieć strumyku kręty gubić tropu nadziei niezwykłej przyjażni

Potrzebne jest mi dotknięcie wiosenne: miejsc, sytuacji, i życia uroków, aby rozróżniać ukryte piękności, w świetle codziennym i wśród nocnych mroków.

W dzwo­neczkach konwalii. Co dzwo­nią din don. Złocis­te promyki. Roz­grzeją ich woń. A w noc świętojańską. Słychać będzie śpiew. Spłyną wian­ki wodą. W żyłach zaw­rze krew.

coś w niej jest-ładna