Kiedy bu­dowałem łódkę z ba­dyli. biegałaś po leśnych po­lan­kach i zdo­biąc su­kien­ki w pa­wie mo­tyle śpiewałaś „we­sołe są tyl­ko chwi­le”. w nich żag­le kleiłem z zielo­nych liści.

Pod sceną płaczu bólu jest. Maleńka ławka drewniana. Miejsce radości wylanych łez. Twierdza spokoju i rozmyślania.

Slicznie tu