Fan­tazja to wie­czna wiosna.

Nie umiem. Przez całe swo­je życie szłam przys­pie­szo­nym kro­kiem. Dosłow­nie i w prze­nośni. Roz­pychałam się łok­ciami wśród tłumu prob­lemów. Wczo­raj zat­rzy­małam się na chwilę wsród pięknych kwiatow .

Pew­na plas­ti­kowa dziew­czyn­ka wyob­ra­ziła so­bie swój plas­ti­kowy świat. Po­wiet­rze z plas­ti­ku, ludzie, myśli i uczu­cia. Pew­ne­go dnia, gdy słońce moc­niej świeciło, świat dziew­czyn­ki się rozpłynął. Ra­zem z nim jej poglądy, jej życie.