jak fe­niks z po­piołów pow­stałem nig­dy się nie pod­dam idę choć mrok nocy zasłania mi drogę do gwiazd idę choć nadzieja umiera gdy zwątpienie na si­le przy­biera idę póki jeszcze od­dycham idę po ko­le życia które się toczy

Nie zamykaj więc serca na te uczucia niech spełnia swą rolę tak jak należy wszak masz w sobie dozę przeczucia staraj się z przeznaczeniem zmierzyć .