Sie­działem nad brze­giem rze­ki Wpat­rzo­ny w gwieździs­te niebo Czując, sa­mot­ność w ser­cu moim I pragnąć, żeby ktoś je ukoił

A na jawie wspom­nienia uwięzione w teraźniejszości sa­mot­nie pielgrzymowały do bram serca ukojenia

Mi­mo dnia,mi­mo nocy z ciężkim cha­rak­te­rem swym po­siadam "złote" serce.