Dzień do­biegał końca. Pani wkrótce mu­siała z naszyjnikiem w reku opuścić mias­to, które na wiele lat miało po­zos­ta­wać w je­j pa­mięci.

l miłością prowadzony czystą, Jak najciszej zbliżyłem się doń... Zarzuciłem zasłonę gwiaździstą... I na sercu położyłem dłoń.