Pier­wszych pro­mieni poranka Na wieki w przepaści Bez upad­ku i wzlotu Na dnie kamieni kręgu Już nie powrócę Oj wspom­nisz ten dzień Z ciem­ności powstałaś Ser­ce prze­biłaś W mro­ku skończysz

Głębo­ko we mnie jest pro­myk nadziei, że będziesz kiedyś śmiał się dla mnie, a Two­je oczy spoj­rzą w moje.

Przypomina widmo z filmu =Stargate Atlantis=