Po upad­ku pod­nieść się nie umiemy, Przez co codzień w naszych uszach krzy­ki dud­nią. I choć o swoich błędach dob­rze wiemy Nasza za­wiść i żal, można naz­wać niekończącym się morzem

Suknia też niczym tkana z gniewnego morza...

Chciałabym móc z kimś od cza­su do cza­su po­roz­ma­wiać, uśmie­chnąć się. Jes­tem tyl­ko człowiekiem.