Gerald Stern* Na mojej biednej drodze Na mojej biednej drodze nic, tylko opos i świstak dwie jarzyny królestwa zwierząt; brak skunksa, sarny, bobra, choćby małej żmii by zburzyć tę równowagę; wszystko tylko kopie, żuje i gapi się w niebo. Na mojej biednej drodze człowiek jest jak ślimak; toczy się po ziemi jak stare koło zostawia srebrny ślad i znajduje swój dom w mokrej trawie, wśród kwiatów. Nareszcie wolny od tajemnic bo je przyjął widzi siebie na trawie rozgrzanym, szczęśliwym. Wieczorem pije wodę obok sczerniałego piecyka gdy małe radio się żali gdy serce pęka od słów starych piosenek i inne radia wspomina, inne ogrody. Odpowiedz

Niektórzy ludzie są jak skunksy Pozostawiają po sobie niesmak,którego ciężko się pozbyć przez długi czas. Odpowiedz

Do skunksa przylgnęła łatka śmierdziela,że niby gdzie on i smród tam dociera.A prawda wygląda zgoła odmiennie:Skunks dba o czystość,zawsze, codziennie. Odpowiedz

Słodziak ;-) Odpowiedz