na krzyżu codzienności me ser­ce kona przy­bite gwoździami wspom­nień rozstania i snów wspólnie niewyśnionych w tra­gedii dusz lo­su niewierności

Niewol­nicza klątwa bar­wi sa­mot­ne łzy Ruiny psychi­ki płoną przez wieczność Gasząc mój cha­rak­ter czar­ny­mi różami.