Samotni jak gwiazdy Czasem tak po ludzku współczujesz nam Boże , bo nawet Ty nie zawsze pomóc nam juz możesz Nie żebyś boskość swą czy moc Bożą tracił, lecz zbyt jasno widzisz że my mali tacy. Chowasz więc nasze sprawy do bocznej kieszeni i jakbyś zapomniał że my tu na Ziemi. Samotni jak gwiazdy, które w ruch puściłeś. Lub jak kruche gałęzie, którym wiatr skradł siłę. A Twoje święte nakazy, tak niezwykłe plany Często nam nie pojęte więc jak im sprostamy? Choć Ty najlepiej wiesz po co zsyłasz burzę. Wiesz tez kto cierpliwy , a kto nie zdzierży dłużej. Tyle jest cierpliwości w Twej boskiej postawie. Czasem tak nam trudno Ty najlepiej wiesz – Panie. A świat się kręci coraz bardziej szalony, jakby wyrwał się nagle spod wszelkiej kontroli /Autor: Adam Ziemianin /