Ja ciebie kocham! Świat się zmienia. Zakwita szczęściem od tych słów. I tak jak w pierwszych dniach stworzenia. Przybiera ślubną szatę znów! A dusza skrzydła znów dostaje. Już jej nie ściga ziemski żal . I w elizejskie leci gaje . I tonie pośród światła fal!

Ja ciebie kocham? Czyż być może? Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc? Ach nie! bo jasną widzę zorzę. I pierzchającą widzę noc! I wszystko we mnie inne, świeże, Zwątpienia w sercu stopniał lód, I znowu pragnę - kocham - wierzę . Wierzę w miłości wieczny cud!

Rozkwita przyroda i nasze uczucia. W powietrzu „pachnie miłością”. Tchnienie wiosny i jej barwy – rozkochują nas w niej i w sobie. Na ulicach i w parkach można spotkać zakochanych. Wiosna „łączy serca, wiąże dłonie” i szumi w głowach.

Nie mów mi co mam robić I nie mów mi, co powiedzieć. Proszę, kiedy wychodzę z Tobą na spacer z kolorowymi balonikami . Nie wystawiaj mnie na pokaz

Dusza zakochana ale i nies­po­koj­na Sta­jesz w miej­scu szu­kasz chwi­li, wiec na no­wo od początku Dusza-chwi­la-życie. Krop­ka

Nie mam skrzy­deł by prze­nieść cię po­nad prob­le­my dnia codziennego. Mam jed­nak wiel­kie kochające ser­ce dzięki które­mu ra­zem przez­wy­ciężymy trud, us­ta­nawiając każdy wieczór świętem naszej ma­gicznej w swo­jej pros­to­cie miłości.