Wychodzę, ubieram się w uśmiech, śla­dy po łzach cho­wam pod ma­kijażem… nie chcę dzielić się z in­ny­mi moim smut­kiem, wolę da­wać ra­dość…

Za­pom­niałem Jej po­wie­dzieć, że na nią cze­kałem. Pa­sek ze­gar­ka się prze­tarł z pot­rze­by pat­rze­nia, A jej -nie ma , nie ma i nie ma.

Uśmiech przyjaźni rozsiej wokoło. Swymi barwami nieś ukojenie. Muśnięciem w sercu spokój wywołaj. W radość zamieniaj ból i cierpienie.