…od początku naszej „cichej woj­ny z bronią ” wie­działam, że to nie ma sen­su jed­nak łudziłam się do os­tatniej chwi­li, do os­tatniej chwi­li w której dos­trze­gałam jeszcze tą ma­lutką is­kierkę nadziei.

Pat­rzę w Two­je oczy. I widzę w nich niewi­doczną ro­man­tyczność, na­par­stkę mo­jego szczęścia, moją osobę ja­ko Twoją. Mogę w nie pat­rzeć codzien­nie, ale każde­go dnia widzę w nich co in­ne­go.