Ab­surd za ab­surdem go­ni w sza­lonej za szczęściem po­goni, Szczęście w miej­scu tkwi, z po­goni głośno drwi, Zat­rzy­maj się i Ty,uśmie­chnij do słonecznika i żyj!

A jednak po nas coś zostanie czas zatrzyma na chwilę, twarz rozluźni spiętą zakłamaniem i spokój da, gdy niepokoju tyle.

Piękne oko i usta. Cera jak z porcelany.

Ciekawe ujęcie