Nieraz po upad­ku chciałabym już się nie pod­nieść, po pros­tu bezwład­nie leżeć... Lecz ten natrętny głosik z głębi ser­ca, prze­konu­je mi­nie żeby wstać i iść...

za­kochałam sie w Twoich oczach, cho­ciaż jeszcze nig­dy nie miałam okaz­ji w nie spojrzeć.

Ładne - ale nie wiem dlaczego.