Nie nauczyliśmy dzieci czegoś więcej.

Człowiek jest jak skrzypce; dopiero kiedy ostatnia struna pęknie, staje się kawałkiem drewna.

Jej ref­ren niczym cy­gan w świet­le og­niska na ma­gicznych skrzyp­cach łzy wy­cis­ka. W tej śpiewu i tańca ba­jecznej sym­fo­nii prze­kaz miłości płynie jak czas iro­nii. Ubodzy swe­go by­tu po­siada­niem są cy­gańskim ba­ronem na życia sce­nie..

Rodzi­ce co­raz rzadziej za­dają dziec­ku py­tanie: Co chcesz ro­bić w życiu? Nie liczy się pas­ja, bo prze­cież liczą się pieniądze.