To piękne być dla drugiego człowieka Aniołem, pomimo ułomności ludzkich skrzydeł.

Naj­bar­dziej bo­li upa­dek ptaka z siódme­go drzewa ...

By żałować, iż zos­tała pos­kro­miona. Za­taczając kręgi na jas­nym skraw­ku odsłoniętej skóry, za­pom­nieć o ko­lej­nej chwi­li przy­pomi­nającej prze­pełniony po­gardą i złością świat.

Który zna jej dusze, a po spoj­rze­niu w jej oczy wie co ją tra­pi. Który spra­wia, że na jej twarzy po­jawia się uśmiech.