Ciepłem mnie ramion swych otul, radością harf struny niech drgają, kamienie niech patrzą z podziwem, że serca wprost w dłonie spadają.

Słowo każde przez cud stworzone miłości w przestworzach nieba na harfach aniołów tworzy nowe dla nas życie.

Została we mnie pieśń smutku, przytulić jej wcale nie chciałam. Nie mogłam jej nawet przewidzieć. Rozsiadła się... zaistniała. Przykryła mgłą zadziwienia, rosnący we mnie niepokój, pocieszyć bardzo pragnęła, widząc srebrzystą łzę w oku. /Maryla/

marze­niem może być dot­knięcie gwiazd ciemną nocą następnie upa­dek na Ziemie by wie­dzieć że nic nie jest wie­czne .I szczęśli­wym można być tyl­ko chwilę .

Morfeusz???

niech muzyka rozniesie swą melodię ponad noc..