Pozwól mi spoj­rzeć na biel Twoich skrzy­deł. Podzi­wiać ob­licze wy­baw­cy i... stróża. Składając dłonie Pa­cierz do Cię zmówię z od­da­niem w ser­cu u Twe­go... podnóża.

Stałam tak w zim­nie z krukiem na reku i nag­le z nieba zaczęło pa­dać coś na po­dobieństwo białego cuk­ru pud­ru. Słod­kie uko­jenie moich ran.

Kto ja­ko je­dyny zacho­wał wrażli­wość i dał mi skarb swój-aniel­ską cier­pli­wość po­cie­sza i radzi jak stąpać przez życie raz ro­bi to jaw­nie, raz cicho i skry­cie...

Mezalians Ach, co to był za ślub... czar­na ow­ca i biały kruk.

zaraz cię dziobnę