Nie istnieje brzydota, z wyjątkiem chwil, gdy nas oczy zawodzą.

Upa­dek z pre­medy­tacją bo­li, ale ten z zas­kocze­nia pot­ra­fi po­walić tak moc­no na ziemię nawet niewinnego motyla, że na­wet strach ot­worzyć oczy i po­now­nie spoj­rzeć ludziom w twarz... A prze­cież chcemy.

Wte­dy poczułam, że jes­tem dla ko­goś ważna. Ot tak. Po pros­tu. Bo jes­tem. Bo nie trze­ba było nic więcej udo­wad­niać. Wiesz, co to dla mnie znaczyło?

Ładne skrzydła