Cza­sem wy­daje mi się, że Demon sie­dzi obok mnie i płacze ze mną. Obo­je ma­my prob­lem wrócić do te­go co było przed upad­kiem i trud­no nam się do te­go przyznać.

Lecz ona nieus­tannie zbliżała się. Była co­raz bliżej i bliżej, aż w końcu… - za­milkła. Czułam ja­ki og­romny ciężar ma ser­cu. Niewyob­rażal­ny smu­tek. Żal. A może i roz­pacz. Go­rycz roz­sta­nia.

Ogień w oczach.

Coś jej się róg ułamał,fajna tapeta :)