Czasem wchodzi się drugi raz do tej samej rzeki. Ale wtedy masz już pewność, że nie utoniesz, bo na plecach niesiesz koło ratunkowe zwane doświadczeniem.

będąc wciąż kołem ra­tun­ko­wym, sa­mi zaczy­namy tonąć...

Mój sta­tek to­nie na wodzie codzien­ne­go życia, Przez waszą zaz­drość, mo­je maszty spalone... Na koło ra­tun­ko­we już za późno... Już tyl­ko wi­dać po­jedyn­cze drew­no, które z niego zostało.. Ale ja się nie pod­dam. Dotrę do brze­gu uko­jenia , i zos­tanę tam jak długo będzie to możliwe...

Cza­sami mam wrażenie, że życie gra z na­mi w kółko i krzyżyk. Tyl­ko ja­koś co­raz więcej tych krzyżyków, a o koło ra­tun­ko­we ciężko.

Czyżby Guliwer odwiedził to miasteczko ?

hehe te kolo to chyba dla mnie tak w sam raz ;p