Myśl ub­ra­na w słowo jest jak ko­bieta- w lek­kim woalu niedomówienia in­try­guje najbardziej...

Nig­dy tak nap­rawdę nie wiem, co dru­ga oso­ba myśli bądź czu­je, więc mu­simy to so­bie wyob­rażać. Do te­go pot­rze­ba- naz­wijmy to- dużej wiary. Cza­sami jed­nak poz­wa­lamy, by nasza wyob­raźnia nas wy­korzys­tała.