Odpoczywają w pokoju, w którym czas już zwodniczo nie płynie. Dobiwszy do dalekiego brzegu, są w szczęśliwości krainie. A jednak czegoś żal, gdy niejeden z nas idzie cmentarną aleją, a liście barwne spadają z drzew, na ziemi nam dywan ścieląc.

Światła cmentarz rozjaśniły, że aż łuna bije w dali, lecz i takie są mogiły, gdzie nikt lampki nie zapali.

Znicz i chryzantema. Te dwie rzeczy przypominają nam, o dniu Wszystkich Świętych i Zaduszkach. Dniach zadumy, wspomnień o wspaniałych chwilach przeżytych z tymi, którzy już odeszli. Z naszymi bliskimi, przyjaciółmi, znajomymi.

Jak nie kochać jesieni, siostry listopada, Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie. I w swoim majestacie uczy nas pokory. Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie. :Tadeusz Wywrocki

Wydaje nam się wciąż, że jeszcze zdążymy powiedzieć , napisać , odwiedzić, przeprosić... aż przychodzi ta chwila i pozostaje niedokończony utwór, niewypowiedziane kocham, dotkliwy brak