Uśmiechały się jaśminy Do kwitnącej jarzębiny, Białe główki wychylały, Wonny zapach rozsyłały. Uśmiechały się topole Do olszyn, co rosły w dole, Szumem listków coś szeptały I przyjaźnie rozmawiały. Człowiek dojrzał to z daleka I też zaczął się uśmiechać. Dobry przykład dają drzewa... W życzliwości wciąż żyć trzeba.

Rozpaliła się złotym płomieniem kiedy lato już liście gubiło i czerwienią maluje dni złote, jarzębinowa miłość... tak cichutko siedziała w ukryciu, wiosną, latem jej widać nie było, z babim latem się nagle zjawiła jarzębinowa miłość... i ciepłymi barwami otula, dba by sercom cieplutko było, taka cicha, dostojna i dumna jarzębinowa miłość... alejkami jesieni prowadzi, gdzie się szczęście zgubione ukryło, ta wyśniona, wyczekiwana, jarzębinowa miłość... czasem warto lata poczekać, choć tak mnóstwo miłości wokoło, żeby spotkać w jesiennej alejce, piękną miłość jarzębinową... /z sieci/

Na korale w sam raz