Tu dąb wznosi się ku górze, A konary jego duże, Harde, twarde i wiekowe Z chmurą wdają się w rozmowę. Na nim gęsty liść szeleści, Krążą o nim opowieści, Że kto w jego śpi obrębie, Ten już wszystko wie o dębie.

Kto przywiązuje się do dobrego drzewa, zyskuje dobry cień.

Szedł dalej przed siebie. A dąb stał u drogi. I szeptał do głupca – opowiedz swe drogi. Zawahał się głupiec. Na szepty, namowy. Lecz myśli- dąb stary. I nudne ma mowy. Szedł nadal wytrwale. Aż upadł trzy razy. Na głazach się obił. Cóż warte są głazy?.

Przyjaźń jest jak dające cień drzewo, pod którym szukam wytchnienia.

Kiedy wiosna w liść ustroi drzewa I otuli je miłości tchnieniem, Wtenczas bóle, które wiatr im śpiewa, One czują liści swoich drżeniem. Autor: Stanisław Korab-Brzozowski, Kiedy wiosna…