Na skraju polany widać małą wydeptaną ścieżkę, która prowadzi w głąb lasu. Kiedy wchodzisz w cień drzew, rozlega się ledwie słyszalny śpiew.

Na końcu prostych dróg widnieje zwykłe niebo, a jednak szczyty zawsze kręte i strome ścieżki wiodą.

Ucieczka od emocji nigdy się nie udaje. Trzeba się z nimi zmierzyć, poradzić sobie z nimi. I z ludźmi, których dotyczą.