Każde zwierzę w moim życiu ,dawało mi radość i kochałam je bezwarunkowo. Wielu ludzi sprawiło mi ból, smutek i mnie zawiodło. Dlatego dla mnie jest to oczywiste ,że po stracie pupila człowiek może to ,głęboko przeżywać i długo dochodzić do siebie. Sama to przerabiałam, nie raz. Szkoda tylko że nie każdy, to rozumie, a wręcz twierdzi że taka reakcja ,jest przesadzona i nienormalna.

Ludzie którzy nie mają zwierząt, tego nie zrozumieją. Wiadomo że człowiekowi będzie bardziej brakowało ,tego merdającego ogona, ciekawskiego nosa w siatce z zakupami i tej radości zwierzaka ,jak się wraca do domu(nawet po 5 min nieobecności), niż osoby z rodziny którą się widzi raz, na jakiś czas jak np. ciotki.

Bardziej płakałam, wręcz wyłam ,jak moje zwierzęta umierały. Niż ,za własnym ojcem. Wiem że to źle wygląda, ale tak było.

Zwierzęta kochają za to, kim się naprawdę jest, nie za bogactwo albo kręgi towarzyskie, w których się bywa.

Dobrze, że mamy siebie, super ujęcie.

Miłość, Przyjażń, Zaufanie :)