Rozłąka osłabia mierne uczucia, a wzbogaca wielkie, jak wiatr gasi świeczkę, a rozpala ogień...

Nasze życie jest jak uciekający pociąg, zawsze się gdzieś śpieszy i zawsze jest gdzieś spóźnione. Czasem mija małe stacyjki, te najpiękniejsze, nie dostrzega drobnych rzeczy, które sprawiają, że nasze życie jest takie piękne. Czasem na dużych stacjach oglądamy przez szybę tłok ludzi, którzy przychodzą i odchodzą.

Dlaczego płaczesz? - Zgubiłam instrukcję. - Czego? - Życia...