Najpierw powoli do ust ją podnoszę, bo pić w pośpiechu kawy nie znoszę. I delektuję się jej widokiem, czuję ją w nozdrzach. I pieszczę wzrokiem… O, co za boski napój z tej kawy!. Nie, nie zakończę szybko zabawy, więc ją odstawiam, bo choć spragniony. I niecierpliwy, i wytęskniony. Jestem jej smaku i aromatu, nie chcę zbyt szybko doświadczyć jej braku.

„Czasem warto skupić się na dobrych wspomnieniach. Przypominają człowiekowi, że szczęście jednak istnieje” – Yvonne Woon.