Petunia...Kwitnie w upojeniu z frędzlami lub marszczona, by spływać ku szczęściu z góry w ziemię wpatrzona....Mistycznym zachwytem zdobi ogrodnika niebo i przyćmiewa tchnieniem, krucha jak weneckie szkło... Wyjątkowa, jak anioł z łagodnym uśmiechem zdobywa przyjaciół dzieląc się bez słów pięknem... ( Aleksandra Baltissen )