Przystań Autor: Elżbieta Może z utęsknieniem a może niespodziewanie w porze kwitnących jabłoni, lub w dżdżysty jesienny poranek,nadejdzie każdemu z nas chwila, gdy zżuci z siebie to ziemskie ubranie. By jak po zachodzie słońca snuć jak po spokojnej fali, podążać na bożą przystań-za swiatłem w oddali. By tam swą duszę w czyśćcowej zanurzyć kąpieli, nad śnieg i blask kryształu z brudu ją wybielić. Po czym jak biały ptak wolny,poszybować w niebiosy, Bogu trill chwały zaśpiewać i wytarzać swe pióra w kroplach rajskiej rosy Lecz jak żyć by w kwiecie wieku, czy schyłku jesieni, to życie ziemskie na rajskie ogrody przemienić. Odpowiedz

Na dzisiejszy dzień wybrany z miliona innych kwiatków wiosennych .. Odpowiedz