Na zaklęcie twych spojrzeń głębokich jak morze! Bezbrzeża przedziwne - jak sen, Bezbrzeża tajemne - jak noc I niezbadane - jak śmierć... Jaka jasność słoneczna Dla naszych stała się źrenic! Ujrzały oczy nasze Rzeczy wielkie, dziwne, bez nazwiska, Rzeczy, do których niemowlę uśmiecha się we śnie, Przeczy, które wieczorną przeczuwaliśmy tylko godziną, Gdy tęsknoty do naszych zapartych wrót kołatały. Odsłoniły nam lica postaci dziwne, tajemne, Które na drogach naszych codziennych Z zakrytą jawią się twarzą. Już sercom naszym niepokój nieznany, Niczemu nie dziwią się myśli. ...O, dziwy kryje świątnica twojej miłości!