Zazdroszczę ptakom błogiej wolności Trzepotu skrzydeł na wietrze Niesamowitej nieba bliskości Gdy się wzbijają w powietrze. Kwiatom zazdroszczę pięknych kolorów Co w płatkach swoich skrywają Miliona cudnych nut aromatów Które me zmysły wchłaniają. Chciałbym wiatrem być choć przez chwilę. Przejąć od niego potęgę Zagrać w koronach wiekowych debów Ciąć ciszę jak cienką wstęgę. Wiele bym dał by móc być deszczem Spadać na ziemię kroplami Obmywać duszę ze złych uczynków Ciepłej kąpieli strugami. Kiedy przez chwile pragnę odpocząć Zmęczony życia pośpiechem Chciałbym wtedy zostać czymś innym.. Nie łatwo jest być człowiekiem. Odpowiedz

Dobrze, że wśród kwiatów nie ma rasizmu: ileż nienawiści kwitłoby na ziemi. Odpowiedz