„DWIE SOSNY” Dwie sosny Tak są blisko siebie Niemal złączone. Jakby pocałunkiem Nie tylko do śmierci Lecz poza wieczność. Twoja Miłość Jest tak blisko. Jak ich pocałunek Dotykasz ludzi. Zwykłych Szarych. Jak mgliste Listopadowe wieczory. Dotykasz ich Na przystanku. Na ławce w parku Gdy odchodzą od siebie. Od Ciebie Twoja Miłość. Przetrwa Rozstania. Ty nie boisz się Być z ludźmi. Ani nie wstydzisz Chcesz być z nimi. Złączony Jak te dwie sosny. Od kołyski Aż po Krzyż. o.Daniel