Uważaj, go­niąc za mo­tylem możesz po­dep­tać kwiaty.

Budzi się ze snu poranek Grając na strunach babiego lata Chcę być motylem, ptakiem, obłokiem Wpleść się w cudowną harmonię świata Umieć jak one cieszyć się chwilą Utkaną z garści złocistych promieni Poczuć przez moment jej doskonałość Nim powiew wiatru wszystkiego nie zmieni… Życie przeróżne lubi zabawy.. igra z uczuciem, buduje mury Jednak nadzieja ginie ostatnia jako cud mały ziemskiej natury. Bo nawet ona jest wystawiana na próbę siły i odporności… Szczęście jak dziecko, w bólu się rodzi, gdy przyjdzie wiele krzywd wynagrodzi..