Nie istniejemy sami. Wszędzie i zawsze jesteśmy tylko cząstką krajobrazu, ale i on w nas trwa. To on właśnie kusi, aby uciec z miasta, z trudu równin w trudy gór, znad biurka do lasu, z powrotem w krajobraz.

Myślę, że człowiekowi religia jest potrzebna żeby się pocieszyć, że gdzieś, kiedyś będzie lepiej.