Miło jest patrzeć w niebo i zdawać sobie sprawę, że jest to naprawdę ogromne laboratorium fizyczne, które rozwija się nad naszymi głowami.

Że ich wspaniałe szczyty na kształt tronu Bożego piętno noszą jakieś Boże: I widzę Pana wśród chwały Syjonu, Widzę oblicze Jego na Taborze. Widzę Go jeszcze wśród piorunów węży, Syna - i lśniącą w błyskawicznym złocie, I raz ostatni wpośród zbrojnych męży Widzę, gdy głowę kłoni na Golgocie. I oko moje błądzi po gór szczytach, Rade odegnać z mej duszy tęsknotę. I nie wiem czemu, krzyż widzę w błękitach, A całe Tatry - jak jedną Golgotę. -