Góra nie okryta śniegiem a jeszcze nie ukwiecona, na którą się wspinamy nadsłuchując wody w rozpadlinach, gdzie pełno suchych liści, wypatrując ptaków drobnych a tak wyraźnych na karcie powietrza. Zimowy las teraz całkiem bezbronny i wchodzimy w jego głąb jak śmiertelnicy, których dopuszczono do pokornej tajemnicy bogów, albo jak wzruszeni widzowie, którzy zwiedzają kulisy gdzie wszystko bardziej przygaszone niż w przyszłym teatrze wiosny, albo jak dzieci, które powróciły ze spaceru wcześniejszej i widzą w dziecinnym pokoju szare plecy ojca jak pod ich nieobecność reperuje zabawki.

Dlaczego to miejsce jest takie piękne?