A dopieroż to przyjęcie. Jakie bywa w polskim domu!. Jak tam każdy przyjęty święcie!. Jak nie braknie nic nikomu!. W dzień wesoło, w noc rzęsisto. Biało, gładko, potoczysto. Czeladź syta i okryta, Wszystko w czasie urządzone. Przymarszczone, osłodzone.

Ścian i miejsca gdzieś przysporzył. A on tylko w domu tobie. Drzwi i serce swe otworzył. I ta strzecha, choć uboga. Chociaż niska, przecież bliska. Dla obcego i dla swego. I od Boga aż do wroga. Jest tu miejsce dla każdego.

I nie ciasno jest nikomu: Wyprzątnięto wszystkie kąty. Coraz szerzej w małym domu. Zda się, że pan domu sobie .

Ledwo człek by czasem wierzył: Dom niewielki - wtem gość wchodzi. Ot i domek się rozszerzył. Przybył drugi i dziesiąty.

Wielkie domy zagranicą. A w nich ciasno, choć nieludno. U nas mury się nie świecą. A o kącik nie tak trudno.

Może ktoś by wszeptał, siedźmy tu po kryjomu. Niech obcy sobie pomyślą, że nie ma nikogo w tym domu. Głodni, bezdomni, samotni, na naszej ulicy, granicy. Szczęścia mieli mniej od nas, poza tym żadnej różnicy.