Ilekroć presja naszego złożonego życia w mieście rozrzedza krew i znieczula mój mózg, szukam ulgi w naturze; a kiedy o świcie słyszę żółty lament kojota, moje zmartwienia opuszczają mnie i jestem szczęśliwy.

Dziękuję przeszłości, za to co mnie nauczyła. Dziękuję teraźniejszości, za to kim jestem. Dziękuję przyszłości za to, że jej nie znam.