Poezja to jak motyl, który wlatuje do duszy i zaczyna nią targać. Odpowiedz

Promienne słońce wstaje o świcie, a chłodna rosa jest pod stopami; spoglądam, stojąc, w cichym zachwycie, na obraz, który mam przed... oczami. Widok tak piękny, że dech zapiera, właśnie zaczyna się koncert świata; reflektor scenę oświetlił teraz, śpiewa i tańczy wszystko... co lata. Setki motyli na pięknych kwiatach, te wszystkie barwy, oczu rozpusta; tu się zlatują aż z końca świata, kwiaty, z podziwu, rozwarły... usta. Odpowiedz

Niebieski jak niebo. Odpowiedz