Siedzę na szczycie góry. Biała jak włosy starca stuletnia wieża patrzy majestatycznie dookoła. Reguluje ruch turystów, którzy nadchodzą z każdej strony świata. Słychać tylko szum wiatru i pomruk aparatów fotograficznych. Turyści, niczym wierni w świątyni, zachowują się poważnie, choć radośnie. Rozmawiają ze sobą cicho, półgłosem, nie chcąc zakłócać powagi i majestatu tego świętego miejsca. Zmów modlitwę, nieznany wędrowcze, to są twoje góry i moje, i tych którzy tu przyjdą jeszcze. To jest nasze święte miejsce na ziemi Odpowiedz

Wodospadów czar Odpowiedz

Huczące wodospady Odpowiedz