Nam nie potrzeba słów ni ksiąg pisanych złotem Dalekich lądów odmierzanie I w gwiazdy zapatrzenie. To jak najmilsze ptaki - dzieci skrzydlate wiersze Gdzie strony pachną chlebem Wiatr wciąż kołysze tylko myśli. Bez cierpień długich nocy Wezbranych rzek z ich nagłym tarmoszeniem. Śnieg już zaprószył zgniłe trawy Owoce w sadach śpią bezpiecznie I nasze ślady na szlaku w Sowich Górach. Mchem porośnięte jak w niebo Wpatrzone nagie drzewa Dwie wyspy samotne w archipelagu słowa Rozkruszam moje serce wierne I daję na ofiarę okruch życia .

Powiedz mi coś więc! Ptaki są najbardziej wesołe, Kiedy do róży świergocąc, Muskają dziobami konwalie. Nie obawiaj się naszego połysku, Kiedy leniuchujesz poszukiwany, Leżąc przy róży blisko, Wśród konwalii schowany. Ale na moje zamknięte usta Złożyłeś pocałunek kpiący ze mnie. Twoje wargi są jak róża, A twoje zęby to konwalie. Złośliwiec! To jest przyczyna (Ja, która tak dużo z siebie drwię!) Że w płytkiej wodzie jest moja róża, Moja róża i moje konwalie.