Wydzwoń, serce, ostatnie podzwonne tej starzyźnie, co w ziemię wrasta. Ja poszedłem stamtąd na wojnę i nie wrócę do tego miasta.

Gdy już ciemnym brzegiem po równinie, niosą lasy sosnową zadumę, a poważny ton nad wszystkim płynie, w czarnym jęku stada wron za Tumem.

Wy nie wiecie, jak tam biją dzwony, stare dzwony o cichym zmierzchu, kiedy słońca język czerwony, liże fale, rude po wierzchu.

Wskrześ na chwilę tych lat urodę, kiedy na świat patrzyłem dzieckiem. Stał nad Wisłą stary dom z ogrodem, na wysokim wzgórzu mazowieckim.

Władysław Broniewski Miasto rodzinne. Nie uszedłem w życiu pół drogi. A już zewsząd czai się rozpacz. O dalekim, minionym, drogim powiedz, serce, albo się rozpłacz.

W majowy wtorek, majowy wiatr, z odświętną miną ,do miasta wpadł. Wszedł do kwiaciarni przed ósmą ,tuż i kupił bukiet z tysiąca róż.