Z jeżem tupiącym wśród jabłek w sadzie, rudą wiewiórką,lśniącym kasztanem, kluczem żurawi na szarym niebie.

Skacze, skacze wiewióreczka. Po szumiącym lesie. Zrywa orzech na leszczynie. I do dziupli niesie. Trzeba zbierać już zapasy. Na zimowe ciężkie czasy. Gdy wiewiórki orzechy zbierają, wnet szybką zimę zapowiadają.

Anioł i wiewiórka. Na gałęzi przysiadł anioł, otrzepuje jasne piórka, mróz na chwilę w miejscu stanął i przemyka gdzieś wiewiórka, las utonął nagle w ciszy, w gęstej wirującej bieli, naszych kroków nikt nie słyszy, nieba z ziemią nic nie dzieli, potem z ciszy noc nadchodzi, sople srebrne strząsa z szala, pióra aniołowi gładzi, i gwiazdę pierwszą zapala.