Na pamięć znam miasta rytm i świt kamienny, świt. I ciszę tych godzin złych, których nie chce nikt. A chmury już budzą się i wiesz, wiesz jak to jest. Najbardziej tu nie ma cię, kiedy wstaje dzień. A na dachy już spada mgła. / Agnieszka Osiecka /

Najbardziej tu nie ma cię, gdy wstaje dzień. Jesieni sto, wiosen sto i bzy podmiejskie, bzy. Pijanych par pełna noc, neonowe mgły.

O świcie każdy jest sam, wśród blednących miejskich gwiazd, chłodnych miast. W kominach gdzieś śpią sny, a ptaki szepcą: to świt. A chmury już brudzą się i wiesz, wiesz jak to jest.

Ulice miast, wielkich miast i noc jaskrawa, noc. Pustynie plaż, miejskich plaż i klaksonów gra. Na pamięć znam miasta rytm i świt kamienny, świt. I ciszę tych godzin złych, których nie chce nikt.

Dzięki, dzięki za każde słowo, dobrzy ludzie z dziecięcych wspomnień, niech wam szumi wiślanie, sosnowo wiatr, co ślady tam zamiótł po mnie.

Ale miło mi o tamtej ziemi, myśleć czasem, idąc przez życie, żem nauczył się tam słów, którymi umiem kochać miasto i cierpieć, i bić się.