I wrócił do głazów. Co łzy już poznały. Tam lament swój wielki. Wykrzyczał w głos cały. . Rozpaczał, że przyjdzie. Mu szukać Chrystusa. Gdy osiąść chciał w końcu Miast tego- wyrusza!. I poszedł ponownie. Z zamiarem rozdartym. Cóż warty jest głupiec. Gdy nic jest nie warty?.

Poprosił o spowiedź. Namawiał i wołał. Aż głupiec rozpoznał. W nim głos apostoła. Toż nawet dąb zemdlał. Zdziwienia nie zmieścił. Gdy głupiec siadł pod nim. I snuł opowieści. Stos głazów przywitał. Nic wartych przed wiekiem. I objął w rozmowie. Jak człowiek z człowiekiem.