Czy przyjaciele są jak świece, co z czasem się wypalają?. Czy może zmienni, jak pogoda i często dość ciebie mają? Czy może są jak kwiaty, jak liście, co kiedyś zwiędną oczywiście. W pustym wazonie mętna woda, a kwiatów nie ma; szkoda. Nie! To nieprawda, jak sądzę i ciągle szukam i wciąż błądzę.

Światło zewnętrzne najwyżej oświetli, wewnętrzne - co najmniej oświeci.

Dochodzimy do przekonania, że życie ma sens - niestety bardzo póżno - gdy przychodzi z nim się żegnać.

Oczy pot­ra­fią być jak świece wie­czo­rową porą, dają ciepło i uko­jenie, które­go nie zab­raknie dopóki źródłem pro­mienia jest serce.(Z Neta)